ما در گذر زمان...

امروز شخص شخيص بنده در امر خطير خانه تكاني رسيدم به عكسي از تولد چهارده سالگيم شايد بعد ها بگذارمش يك جايي در معرض ديد ديگران شايد هم نه ....اما چنان بخودم خنديدم كه نزديك بود پس بيفتم . شلوار چرم مشكي و و بلوز سفيد و ژيله قرمز و هد بند تو گرماي مرداد ماه بكش و خوشگلم كن ...

كفش ساق دار سفيد واي كه به نظر خودم چقدر خوش تيپ شده بودم . واقعيت اين است كه ما در گذر زمان خيلي تغيير مي كنيم . تبديل به چيزهايي مي شويم كه نبوديم و از ياد مي بريم خواسته هايمان را ارزو هايمان را حتي خودمان را ....فقط ظاهر قضيه را توي عكسهاي گذشته با عكس توي اينه مقايسه مي كنيم .

كاش وسيله اي داشتيم كه درونمان را دلمان را با گذشته مقايسه مي كرديم . ببينيم در گذر زمان چقدر از پاكيها و مهربانيها از دست داده ايم يا بر ان فزوده ايم .

ما در گذر زمان به طرز اجتناب ناپذيري تغيير مي كنيم.

كاش اين تغيير به چروكهاي اطراف چشممان يا خط اخم روي پيشاني يادخنده كنار لبها بسنده كند . كاش چروك بدي روي دلها يمان نباشد كاش نا صافي و نامرتبي وجدانمان ازارمان ندهد جامه ها دور مي افتند / صورتهاي صاف و بشاش نا پديد مي شوند اطناب عروق و استخوانها از درستي راي سستي مي گيرند تنها دل است كه مي ماند كاش كمي بيشتر مراقب دلمان باشيم .

باران ...