امانت....

مدرسه نمي رود . حرف نمي زند . مثل باقي ادمها نيست . طول مي كشد تا تحليل كني ثمره ات هم پايت نخواهدشد .باريست كه تا ابد بايد بدوش بكشي .

فقط يك چيز مي تواند تو را سر پا نگه دارد . براي كشيدن اين بار تا ابدالاباد بدوش كافيست ان بار را برداري از دوشت زمين بگذاري و از قلبت....

نه اينكه زبانم لال شانه خالي كني نه !

بايد ان بار را روي مردمك چشمهات بگذاري و عاشقانه نگاش كني و حظت را ببري و شكر گزار اين نعمت باشي .

بعضي ادمها دست ما امانتند اين امانتها را ببوسيم روي چشم بگذاريم . مبادا برنجند . مبادا سنگيني بارشان را با غصه ايكه به قلبشان مي گذاريم به رخشان بكشيم .

يك بار احتمال بدهيم جاي انها مابوديم

اين روزهاي سخت مي گذرد كمي صبوري كمي تامل كمي مهرباني اندكي تحمل و عشق

احتياط كنيم مبادا دل انكه دست ما امانت است . تا ان زمان كه امانت است بشكند. امانت را تا ان زمان كه امانت است روي چشممان حمل كنيم .

فقط همين نه بيشتر ....